زیباترین قلب

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می کرد که زیبا ترین قلب را در ان شهر دارد .
جمعیت زیادی گرد آمد ند.قلب او کا ملا سالم بود و هیچ خدشه ای برآن وارد نشد ه بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیبا ترین قلبی است که تا کنون دیده اند.مر د جوان .در کمال افتخار. با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود پر داخت .نا گهان پیرمردی جلوی جمعیت امد و گفت :(اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست .)
مرد جوان وبقیه ی جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند.قلب او با قدرت تمام می تپید ، اما پر از زخم بود .قسمتهایی از قلب او برداشته شده و تکه هایی جایگزین انها شده بود.اما انها به درستی جاهای خالی را پر نکرده بود ند. مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند وبا خود فکر می کردند این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیبا تری دارد.
مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد وبا خنده گفت :(تو حتما شوخی می کنی ...قلبت رو با قلب من مقایسه کن . قلب تو، تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است) پیرمرد گفت: (درست است،قلب تو سالم به نظرمی رسد،اما من هرگزقلبم را با قلب تو عوض نمی کنم . می دانی ،هر کدام از این زخمها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام . من بخشی از قلبم را جدا کرده ام وبه او بخشیده ام. گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده که به جای ان تکه بخشیده شده قرار داده ام . اما چون این تکه هامثل هم نبوده اند ،گوشه های دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند ،چرا که یاداور عشق میان دو انسان هستند .
بعضی وقتها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام ،اما انها چیزی از قلب خود به من نداده اند . اینها همین شیارهای عمیق هستند. گر چه درد آورند،اما یاداورعشقی هستند که داشته ام عشقی هستند که امیدوارم که انها هم روزی با زگردندواین   شیارهای عمیق را با تکه ای که من درانتظارش بوده ام پر کنند... حالا می بینی که زیبا یی واقعی چیست ؟)
مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه ها یش سرازیر بود ،به سمت پیرمرد رفت . از قلب جوان وسالم خود،تکه ای بیرون آورد وبا دستهای لرزان به پیرمرد تقدیم کرد.
پیرمرد آن را گرفت ودر قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را جای زخم قلب مرد جوان گذاشت.
مر د جوان به قلبش نگاه کرد . دیگر سالم نبود ،اما از همیشه زیباتر بود . عشق،از قلب پیرمرد به قلب او نفوذ کرده بود.

برگرفته از کتاب : هفده داستان کوتاه کوتاه

سهراب سپهری

شاعر، نقاش
تولد ۱۵ مهر ۱۳۰۷، کاشان.
درگذشت ۳ اردیبهشت ۱۳۵۹، تهران.

اهل کاشانم.
روزگارم بد نیست.
تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.
مادری دارم، بهتر از برگ درخت.
دوستانی، بهتر از آب روان.

سهراب سپهری پس از طی تحصیلات شش ساله ابتدایی در دبستان خیام کاشان ( ۱۳۱۹ ) و متوسطه در دبیرستان پهلوی کاشان ( خرداد ۱۳۲۲ ) و به پایان رساندن دوره ی دو ساله ی دانشسرای مقدماتی پسران ( خرداد ۱۳۲۴ )، در آذز ۱۳۲۵ به استخدام اداره ی فرهنگ کاشان در آمد. در شهریور ۱۳۲۷ در امتحانات ششم ادبی شرکت نمود و دیپلم دوره ی دبیرستان خود را دریافت نمود. سپس به تهران آمد و در دانشکده ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و هم زمان به استخدام شرکت نفت در تهران در آمد که پس از هشت ماه کار استعفا داد. سپهری در سال ۱۳۳۰ نخستین مجموعه ی شعر نیمایی خود را به نام « مرگ رنگ » انتشار داد. در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد و به دریافت نشان درجه ی اول علمی نیز نایل آمد. در همین سال در چند نمایشگاه نقاشی در تهران شرکت نمود و نیز دومین مجموعه ی اشعار خود را با عنوان « زندگی خواب ها » منتشر کرد. آنگاه به تاسیس کارگاه نقاشی همت گماشت. در آذر ۱۳۳۳ در اداره ی کل هنرهای زیبا ( فرهنگ و هنر ) در قسمت موزه ها شروع به کار کرد و در ضمن در هنرستان های هنرهای زیبا نیز به تدریس می پرداخت. در مهر ۱۳۳۴ ترجمه ی اشعار ژاپنی از وی در مجله ی « سخن » به چاپ رسید. در مرداد ۱۳۳۶ از راه زمینی به کشورهای اروپایی سفر کرد و به پاریس و لندن رفت. ضمنا در مدرسه ی هنرهای زیبای پاریس در رشته ی لیتوگرافی نام نویسی نمود. وی همچنین کارهای هنری خود را در نمایشگاه ها به معرض نمایش گذاشت. حضور در نمایشگاه های نقاشی همچنان تا پایان عمر وی ادامه داشت. وی سفرهای دیگری به کشورهای جهان نمود.